Wszechświat ukazuje się w wielu barwach.
Choć Hubble widzi większość
elektromagnetycznego spektrum
od ultrafioletu do bliskiej podczerwieni,
nadal nie może zobaczyć całego kosmicznego kalejdoskopu.
Dlatego astronomowie potrzebują różnych rodzajów teleskopów,
zarówno w kosmosie, jak i na Ziemi,
aby całkowicie poznać tajemnice Wszechświata...
...i Hubble gra kluczową rolę
w tej pracy zespołowej teleskopów.
Wszechświat wygląda zupełnie inaczej
w świetle fal o różnej długości
i na wiele naukowych pytań można odpowiedzieć jedynie
poprzez badanie obiektów w konkretnych częściach spektrum.
Nowoczesne teleskopy są często budowane by badać
bardzo szczególne zakresy długości fal,
niewielkie części spektrum elektromagentycznego
w których są ekspertami.
W obecnym stadium technologii
żaden teleskop, nawet Hubble,
nie jest w stanie zobaczyć wszystkich fal.
Tylko korzystając z danych pochodzących z różnych teleskopów
astronomowie mogą badać Wszechświat szczegółowo.
Historia formowania galatyk
i ich struktura chemiczna
są tylko dwoma z wielu zagadek astronomii
które naukowcy chcieliby rozwiązać.
Postęp jest możliwy tylko
poprzez mapowanie emisji
pochodzącej z różnych obiektów:
gwiazd, pyłu i gazów.
Każdy z nich pozostawia swój ślad w fali o innej długości.
Na przykład, ten sam fragment kosmosu
badany przez Hubble'a może być widziany
przez przyrządy na pokładzie
teleskopu kosmicznego Chandra.
Hubble i Chandra współpracowały
wiele razy w przeszłości.
Przykładem jest ten obraz
galaktyki spiralnej ESO 137-001.
Dzięki wkładowi Hubble'a
widoczne są gwiazdy i mgławice w tej galaktyce.
Chandra, z drugiej strony,
może pokazać gorące strumienie gazów,
widoczne tylko w zakresie promieniowania rentgenowskiego.
Ale Hubble nie współpracuje jedynie z innymi teleskopami kosmicznymi;
łączy też siły z tymi naziemnymi —
i jakkolwiek teleskopy orbitalne mają przewagę
bycia odpornymi na wpływ atmosfery,
instrumenty naziemne mogą być stale modernizowane
i często mają większe pole widzenia.
Dobrym przykładem jest Bardzo Duży Teleskop ESO
na Wzgórzu Paranal, na chilijskiej pustyni Atacama.
Gromada galaktyk Abell 2744
— nazywana Gromadą Pandora —
była obserwowana tymi dwoma bardzo różnymi przyrządami.
Połączone dane pokazują, że Pandora
nie jest jedną gromadą, lecz wynikiem nagromadzenia
co najmniej czterech osobnych gromad galaktyk.
Wiele próśb o użycie teleskopu ma pogłębić
badania obiektów wcześniej już obserwowanych:
w 2015 astronomowie połączyli stare dane Hubble'a
z nowymi obserwacjami Bardzo Dużego Teleskopu ESO.
Ten drugi został właśnie użyty do odkrycia
nieznanych wcześniej struktur w dysku pyłu
otaczającym pobliską młodą gwiazdę AU Microscopii.
Tylko dzięki porównaniu ze wcześniejszymi obrazami Hubble'a
tego samego obiektu zostało odkryte,
że elementy dysku zmieniły się z biegiem czasu.
Okazało się, że te fale poruszają się
— w dodatku bardzo szybko —
oznaczając, że dzieje się coś niezwykłego,
co do dziś pozostaje tajemnicą.
W ciągu ostatnich dwudziestu lat polowanie na egzoplanety
stało się kluczowym i bardzo płodnym
polem badań w astronomii;
polem, w którym niemal wszystkie teleskopy próbują zostawić swój ślad.
W tym polowaniu Hubble połączył siły
z teleskopem podczerwieni Spitzer.
Razem stworzyły one największe badanie porównawcze
dziesięciu gorących egzoplanet rozmiarów Jowisza.
Liczne obserwacje ich atmosfer
pozwoliły astronomom wydobyć znaki
różnych pierwiastków i cząstek
— w tym wody —
i rozróżnić pochmurne
i bezchmurne egzoplanety.
Czasami, więcej niż dwa teleskopy muszą
pracować razem by osiągnąć wspólny cel.
By ujrzeć najwcześniejsze stadium masywnej galaktyki
tworzącej się w młodym Wszechświecie, astronomowie użyli
mocy czterech dużych teleskopów:
Hubble'a,
Spitzera,
Kosmicznego Obserwatorium Herschela ESA
oraz Teleskopów Kecka na Hawajach.
Razem te cztery teleskopy obserwowały wczesny rozwój
galaktycznego giganta, który nastąpił 11 miliardów lat temu,
jedyne 3 miliardy lat po Wielkim Wybuchu.
Następnym dużym partnerem Hubble'a będzie nadchodzący
Kosmiczny Teleskop Jamesa Webba NASA/ESA/CSA.
Ma on ruszyć w 2018.
Podczas gdy Hubble widzi ultrafioletowe, widzialne
i trochę podczerwonego światła,
James Webb jest wyspecjalizowany w podczerwieni.
Z tą zdolnością będzie on
idealnym uzupełnieniem Hubble'a.
Razem napiszą one kolejny rodział
w historii udanych współprac teleskopów.