Вселената ја открива својата шареноликост.
Иако вселенскиот телескоп Хабл може да види поголем дел
од електромагнетниот спектар
од ултра - виолетова до инфра - црвена
сепак не може да го види целиот космички калеидоскоп.
Затоа на астрономите им се потребни различни телескопи,
како во Вселената, така и на Земјата,
за да можат да го разоткријат тајните на Вселената...
а Хабл игра клучна улога
во оваа неопходна тимска работа.
Вселената изгледа многу различно
на светлина на различни бранови должини
а многу научни прашања можат да бидат одговорени
со проучување на објектите на одредени делови од спектарот.
Современите телескопи се изградени со цел да се проучува
точно утврден опсег на бранови должини
мал дел од електромагнетниот спектар
во кој овие телескопи се „експерти“.
Со постоечката технологија
ниту еден телескоп, ниту Хабл,
може да „гледа“ на сите бранови должини.
Единствено со користење на информации добиени од повеќе телескопи
астрономите можат да ја проучуваат Вселената во најситниот детал.
Историјата на создавањето на Вселената
и хемиската структура на галаксиите
се само две од многуте астрономски загатки
кои научниците сакаат да ги одгатнат.
Напредокот кон добивање на одговорите е возможен
со мапирање на емисиите
кои потекнуваат од сите клучни актери:
ѕвездите, прашината и гасовите.
Секој од нив остава различен траг на различни бранови должини.
На пример, ист дел од Вселената
кој го проучува Хабл може да се гледа
со инструментите на
вселенската опсерваторија Чандра.
Хабл и Чандра работеле заедно
во многу наврати во минатото.
Пример за нивната соработка е оваа слика
од спиралната галаксија ESO 137-001.
Благодарение на придонесот на Хабл,
ѕвездите и маглините од оваа галаксија станаа видливи.
Чандра, од друга страна,
може да ги покаже струите на топол гас,
бидејќи истите се видливи само на рентген делот од спектарот.
Хабл не само што соработува со други вселенски телескопи,
туку соработува и телескопи кои се наоѓаат на Земјата -
но за разлика од предноста која ја имаат вселенските телескопи
во однос на отпорноста на атмосферски турбуленции,
инструментите на Земјата можат постојано да бидат надградувани
и често покажуваат поголемо поле на гледање.
Добар пример е Многу Големиот Телескоп на ЕЅО
на Серо Паранал во чилеанската пустина Атакама.
Галактичкото јато Abell 2744
- познато под прекарот Пандориното Јато -
било набљудувано со овие две многу различни очи.
Комбинираните податоци покажаа дека Пандориното Јато
не е едно јато, туку резултат на групирање
на најмалку 4 различни галактички јата.
Многу барања за користење на телескопите се за последователно
истражување:
во 2015 година астрономите ги комбинирале постарите податоци добиени од Хабл
со нови набљудувања од Многу Големиот Телескоп на ЕЅО.
Вториот телескоп бил користен за откривање
на некои претходно непознати структури во прашливиот диск
кој се наоѓал околу соседната млада ѕвезда АУ Микроскоп
Само на споредбата со постарите слики на Хабл
направени од истиот објект, беше откриено
дека карактеристиките на дискот не се промениле со текот на времето.
Се покажало дека тие бранови всушност се движат
- и тоа многу брзо -
показател дека нешто необично се случува,
до ден денешен.
Во последните 20 години потрагата за егзо - планети
станала клучно и многу големо
поле на истражување во астрономијата;
поле во кое речиси сите телескопи сакаат да остават свој впечаток.
За оваа потрага, Хабл започнал да соработува
со инфра - црвениот вселенски телескоп Спицер.
Заеднички тие ја изработија најголемата компаративна студија
на 10 егзо - планети со големина на Јупитер.
Со повеќе набљудувања на нивните атмосфери
на астрономите им беше овозможено да ги извлечат трагите
на различни елементи и молекули
- вклучително и на вода -
и да ги разграничат облачните
и егзо - планетите без облаци.
Понекогаш, повеќе од два телескопи треба да
работат заедно за да постигнат заедничка цел.
За да се видат почетните стадиуми на една масивна галаксија
на формирањето во младата Вселена, астрономите користеле
четири големи телескопи:
Хабл,
Спицер,
Вселенската Опсерваторија Хершел на Европската Вселенска Агенција
и Опсерваторијата Кек во Хаваи.
Заедно, овие четири телексопи го следеле раниот развој
на галактичкиот џин како што изгледал пред 11 милијарди години,
на три милијарди години по Големата Експлозија.
Следниот голем партнер на Хабл ќе биде идниот
вселенски телескоп Џејмс Веб на НАСА, ЕВА и Канадската Вселенска Агенција.
Тој е закажан да биде лансиран во 2018 година.
За разлика од Хабл кој може да „гледа“ на ултра - виолетова, оптичка,
и на неколку од инфра - црвените бранови должини,
Џемјс Веб е специјализиран само за инфра - црвена.
Со оваа негова способност тој ќе биде
комплементарен на Хабл.
Заедно тие ќе напишаат ново поглавје
во приказната за успешна телескопска соработка.