W zewnętrznych rejonach Układu Słonecznego, w odległości blisko sześciu miliardów kilometrów,
karłowata planeta Pluton z wolna krąży wokół Słońca.
Zanim sonda NASA Nowe Horyzonty przeleciała obok tego lodowego świata w lipcu 2015r.,
prawie wszystkie informacje jakie posiadaliśmy o tym odległym obiekcie pochodziły z obserwacji Hubble'a.
Odkryty w 1930r. przez Amerykańskiego astronoma Clyde'a Tombaugha,
Pluton został pierwotnie sklasyfikowany jako dziewiąta planeta Układu Słonecznego.
Jednakże, wraz z odkryciami coraz większej liczby obiektów o podobnych rozmiarach, masie i składzie,
astronomowie zaczęli kwestionować czy jest on rzeczywiście planetą.
W 2006r. zdecydowali, że nie.
Pluton został przydzielony do nowo zdefiniowanej kategorii planet karłowatych.
Do lipca 2015r., kiedy sonda Nowe Horyzonty dotarła do Plutona po dziewięcioletniej podróży,
prawie wszystkie informacje na temat Plutona pochodziły z teleskopu Hubble'a.
Największy księżyc Plutona, Charon, został odkryty w Amerykańskim Obserwatorium Morskim (USNO) w USA
zanim Hubble został wyniesiony na orbitę w 1990r.
Po wystrzeleniu, Hubble zwrócił swój wzrok ku temu małemu systemowi by sprawdzić co jeszcze uda się tam odkryć.
Teleskop kosmiczny zdołał odkryć jeszcze cztery naturalne satelity Plutona,
dzięki korzystnemu położeniu ponad atmosferą Ziemi.
Obserwacje Hubble'a z 2006r. ujawniły małe księżyce nazwane Nix i Hydra,
oba o średnicy poniżej 60 kilometrów.
W 2011 i 2012 dwa kolejne księżyce zostały odkryte w materiałach Hubble'a.
Nazwano je Kerberos i Styx, odpowiednio do nazw pozostałych księżyców i samego Plutona,
biorąc nazwy od istot i miejsc podziemnego świata mitologii greckiej.
Zdjęcia Hubble'a wykonane na przestrzeni czasu pozwoliły astronomom oszacować rozmiar i jasność księżyców,
oraz pokazały, że Nix i Hydra kołyszą się chaotycznie na swych orbitach.
Astronomowie sądzą, że podobnie będzie z księżycami Kerberos i Styx.
Przez lata, bystry wzrok Hubble'a pozwolił dostrzec niektóre elementy powierzchni Plutona.
Rozciągają się one na setki kilometrów,
widoczne są też rejony polarne planety oraz duże jasne obszary.
Były to najdokładniejsze mapy Plutona do czasu przelotu sondy Nowe Horyzonty.
Zdjęcia wysokiej rozdzielczości Hubble'a nie mogą się mierzyć ze zdjęciami z sond kosmicznych
które przelatują obok planet Układu Słonecznego.
Tym niemniej, zaletą Hubble'a jest możliwość prowadzenia długoterminowych obserwacji,
przyglądając się ponownie obiektom co pewien czas.
Jest to bardzo istotne dla badań atmosfery i geologii planet.
W nadchodzących latach astronomowie planują wykorzystać obserwacje w podczerwieni następcy Hubble'a,
Teleskopu Kosmicznego Jamesa Webb'a NASA/ESA/CSA, do przyszłych obserwacji Plutona.
Teleskop ten, planowany do wyniesienia w kosmos w 2018r, będzie w stanie badać skład chemiczny powierzchni Plutona,
jego satelitów, oraz wielu innych obiektów które leża w odległych rejonach Plutona,
dając nadzieję na rozwiązanie wielu tajemnic kryjących się w zewnętrznych rejonach Układu Słonecznego.
Transkrypcja: ESA/Hubble Tłumaczenie: Mariusz Herbich