Во надворешните делови на Соларниот систем, на приближно 6 милијарди километри оддалеченост,
џуџестата планета Плутон полека орбитра околу Сонцето.
Пред прелетот на сондата Нови Хоризонти на НАСА околу ледената планета во Јули 2015 година,
речиси сите информации кои ги имавме за овој далечен објект потекнуваа од набљудувањата направени со вселенскиот телескоп Хабл.
Плутон бил откриен во 1930 година од страна на астрономот Клајд Томбо,
тој прво бил класифициран како деветтата планета во Соларниот систем.
Сепак, со откривањето на нови објекти со слична големина, маса и состав,
астрономите започнале да се двоумат дали Плутон навистина е планета.
Во 2006 година тие одлучиле дека Плутон не е планета.
Плутон бил класифициран како ново утврдената категорија на џуџести планети.
До Јули 2015 година, кога по 9 години патување, вселенската сонда Нови Хоризонти на НАСА пристигнала во орбита околу Плутон
речиси сите информации кои ги имавме за Плутон потекнуваа од Хабл.
Харон, најголемата месечина на Плутон, била откриена во опсерваторијата Навал во САД
пред лансирањето на Хабл во 1990 година.
По лансирањето, Хабл бил свртен кон овој мал систем за да се дојдат до нови информации.
Вселенскиот телескоп успеал да открие 4 нови месечини околу Плутон,
благодарение на неговата позиција надвор од земјината атмосфера.
Со набљудувањата на Хабл во 2006 година биле откриени малите месечини Никс и Хидра,
чиј дијаметар е помал од 60 километри.
Во 2011 и 2012 година, две нови месечини биле откриени во податоците од Хабл.
Тие ги добиле имињата Кербер и Стикс, кои биле во сооднос со претходните две плутонови месечини,
кои ги добиле своите имиња по суштества и места од грчкиот митолошки подземен свет.
Сликите од Хабл им овозможиле на астрономите да ја проценат големината и сјајноста
на месечини и да покажат дека Никс и Хидра хаотично се „тркалаат“ додека орбитираат.
Астрономите мислат дека истото е точно и за Кервбер и Стикс.
Во текот на годините, со Хабл можеле да се видат неколку карактеристики на плутоновата површина.
Тие се простираат по неколку стотици километри,
неговите поларни области и неколку светли точки.
Овие слики биле најдеталните мапи од Плутон се до прелетот на Нови Хоризонти.
Сликите од Хабл со висока резолуција не можат да се натпреваруваат со оние направени од сондата
која помина во близина на планетите од Соларниот систем
Сепак, Хабл има предност која се состои во неговата способност за долгорочна опсервација,
со што може периодично да се навраќа на набљудуваните објекти.
Ова е од голема важност за проучување на атмосферата и геологијата на планетите.
Во следните години астрономите планираат да го искористат следбеникот на Хабл и неговата инфра - црвена бранова должина
телескопот Џејмс Веб на НАСА, Европската Вселенска Агенција и Канадската Вселенска Агенција, за идни проучувања на Плутон.
Овој телескоп треба да биде лансиран во 2018 година и истиот ќе може да ја проучува хемијата на плутоновата површина,
неговите месечини и други објекти кои лежат околу Плутон,
со што е можно да се решат мистериите на надворешните делови на Соларниот Систем.
Транскрипција на ЕЅО; Превод на Андреј Стојчевски.