در دوردست ترین فواصل منظومه شمسی، حدود شش میلیارد کیلومتر دورتر،
سیاره کوتوله پلوتو به آرامی در حال گردش به دور خورشید است.
تا قبل از اینکه کاوشگر افق‌های نو ساخت ناسا، از جهان یخی در جولای ۲۰۱۵ (تیرماه ۱۳۹۴) عبور کند،
تقریبا تمام اطلاعاتی که ما درباره این جسم دور داشته ایم، از رصد توسط هابل بوده است.
این سیاره در سال ۱۹۳۰ میلادی (۱۳۰۹ شمسی) توسط ستاره شناس آمریکایی، کلاید تامبا، کشف شد.
پلوتو از ابتدا بعنوان نهمین سیاره منظومه شمسی طبقه بندی شد.
با وجود اینکه اجسام زیادی با اندازه، جرم و ترکیب مشابه کشف شد،
ستاره شناسان برآن شدند که بدانند، آیا براستی پلوتو یک سیاره بوده است؟
در سال ۲۰۰۶ میلادی (۱۳۸۵ شمسی)، آنها به این نتیجه رسیدند که سیاره نبوده است.
پلوتو در دسته جدید سیاره کوتوله قرار داده شد.
تا جولای ۲۰۱۵ (تیرماه ۱۳۹۴)، زمانیکه کاوشگر افق‌های نو ساخت ناسا، پس از ۹ سال پرواز به پلوتو رسید،
تقریبا تمام دانسته های ما درباره پلوتو، از هابل بوده.
بزرگترین قمر پلوتو، شارن، توسط رصدخانه نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا، کشف شد
قبل از پرتاب هابل به فضا در سال ۱۹۹۰ (۱۳۶۹ شمسی)
بعد از پرتاب، هابل به این سیستم کوچک برای کنکاش بیشتر، چشم دوخت.
این تلسکوپ فضایی توانست چهار قمر دیگر را اطراف پلوتو کشف کند
به علت جای گیری مناسبش در خارج از اتمسفر زمین.
رصدهای هابل از سال ۲۰۰۶، منجر به کشف دو قمر کوچک نیکس و هایدرا شد
هردو با قطر کمتر از ۶۰ کیلومتر.
در سال ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ دو قمر دیگر در داده های هابل کشف شد.
آنها کربروس و استیکس نامگذاری شدند، متناسب با نام های دو قمر دیگر و همچنین خود پلوتو
که برگرفته از نام موجودات و مکان هایی از عالم اموات در اساطیر یونانی است.
تصاویر هابل که در دوره های مختلف زمانی گرفته شد، امکان تخمین اندازه و روشنایی قمرها را برای ستاره شناسان فراهم کرد
همچنین نشان داد که نیکس و هایدرا، هردو بصورت آشفته ای در مدار خود غلت میخورند.
ستاره شناسان فکر می کنند که این اتفاق برای کربروس و استیکس نیز رخ میدهد.
در طول این سالها، چشمان تیزبین هابل، اجازه ی دیدن برخی از ویژگی های سطح پلوتو را داد.
آنها در چند صد کیلومتر گسترده شده اند
و نواحی قطبی سیاره و همچنین چندین لکه های روشن دیده می شوند.
تا قبل از گذر افق های نو، این اطلاعات باجزيیات ترین نقشه سطحی پلوتو باقی ماندند.
حتی تصاویر با کیفیت بالای هابل نمی تواند با عکس های گرفته شده توسط کاوشگر رقابت کند
که از کنار سیاره های منظومه شمسی عبور کرده
با این حال، هابل این مزیت را دارد که می تواند در دراز مدت
و بصورت متناوب این اجسام را مورد برسی قرار دهد.
این برای مطالعه اتمسفر سیارات و زمین شناسی بسیار مهم است.
در سال های آینده، ستاره شناسان برنامه استفاده از جانشین هابل را در مادون قرمز دارند
تلسکوپ فضایی جیمز وب ساخت ناسا و سازمان فضایی اروپا و کانادا، برای رصدهای آینده از پلوتو.
این تلسکوپ که قرار است در سال ۲۰۱۸ در مدار زمین قرار گیرد، توانایی مطالعه ی شیمی سطح پلوتو،
قمرهایش و خیلی از اجرام دور در اطراف پلوتو،
و خوشبختانه حل و فصل بسیاری از رمز و راز پنهان در خارج از منظومه شمسی را دارد.
رونوشته از اسا/هابل، ترجمه شده توسط زینب خرمی