Στις εσχατιές του Ηλιακού μας Συστήματος, σχεδόν έξι δις χιλιόμετρα μακριά,
ο νάνος-πλανήτης Πλούτωνας περιφέρεται αργά γύρω από τον Ήλιο.
Πριν η αποστολή Νέοι Ορίζοντες της NASA περάσει από τον παγωμένο αυτό κόσμο τον Ιούλιο του 2015,
σχεδόν όλες οι πληροφορίες μας για αυτό το μακρινό αντικείμενο προέρχονταν από παρατηρήσεις του Χαμπλ.
Ο Πλούτωνας ανακαλύφθηκε το 1930 από τον Αμερικανό αστρονόμο Κλάιντ Τόμπω,
και αρχικά καταχωρήθηκε ως ο ένατος πλανήτης του Ηλιακού μας Συστήματος.
Όμως καθώς ανακαλύπτονταν ολοένα και περισσότερα αντικείμενα παρόμοιου μεγέθους, μάζας και σύνθεσης.
οι αστρονόμοι άρχισαν να αναρωτιούνται αν ήταν πραγματικά ένας πλανήτης.
Το 2006 αποφάσισαν ότι δεν ήταν.
Ο Πλούτωνας επαναπροσδιορίστηκε ως μέλος της νέας κατηγορίας των νανοπλανητών.
Μέχρι τον Ιούλιο του 2015, όταν η αποστολή Νέοι Ορίζοντες έφτασε στον Πλούτωνα, μετά από ταξίδι εννέα χρόνων,
σχεδόν όλες οι πληροφορίες για τον Πλούτωνα προέρχονταν από το Χάμπλ.
Ο μεγαλύτερος δορυφόρος του Πλούτωνα, ο Χάροντας, ανακαλύφθηκε από το Ναυτικό Αστεροσκοπείο των ΗΠΑ,
πριν εκτοξευθεί το Χαμπλ το 1990.
Μετά την εκτόξευσή του το Χαμπλ, έστρεψε το βλέμμα του στο μικρό αυτό σύστημα, για να δει τι μπορούσε να ανακαλύψει.
Το διαστημικό τηλεσκόπιο ανακάλυψε τέσσερις επιπλέον δορυφόρους γύρω από τον Πλούτωνα,
λόγω της προνομιούχου θέσης του έξω από την γήινη ατμόσφαιρα.
Οι παρατηρήσεις του Χαμπλ το 2006, ανέδειξαν τους μικρούς δορυφόρους Νυξ και Ύδρα,
μικρότερους από 60 χιλιόμετρα σε διάμετρο.
Το 2011 και το 2012 δύο επιπλέον δορυφόροι βρέθηκαν από τα δεδομένα του Χαμπλ.
Ονομάστηκαν Κέρβερος και Στυξ, στο ίδιο πνεύμα με άλλους δύο δορυφόρους και τον ίδιο τον Πλούτωνα,
έχοντας ονόματα όντων και τόπων του ελληνικού μυθολογικού κάτω κόσμου.
Διαδοχικές λήψεις εικόνων από το Χαμπλ επέτρεψαν να υπολογιστούν τα μεγέθη και η λαμπρότητά
των δορυφόρων και έδειξαν ότι τόσο η Νύξ όσο και η Ύδρα περιστρέφονται χαοτικά κατά την περιφορά τους.
Οι αστρονόμοι θεωρούν πως αυτό θα ισχύει και για τον Κέρβερο και την Στύγα.
Με το πέρασμα των χρόνων, η ευκρινής όραση του Χαμπλ επέτρεψε να διακριθούν κάποια χαρακτηριστικά του Πλούτωνα.
Αυτά έχουν μέγεθος αρκετές εκατοντάδες χιλιόμετρα,
και διακρίνονται οι πολικές περιοχές και κάποιες κηλίδες στον πλανήτη.
Αυτά αποτέλεσαν το πιο λεπτομερή χάρτη του Πλούτωνα μέχρι τη διέλευση των Νέων Οριζόντων.
Οι υψηλής ευκρίνειας εικόνες του Χαμπλ δε μπορούν να συγκριθούν με αυτές από ειδικές αποστολές
που διέρχονται κοντά από πλανήτες του Ηλιακού μας Συστήματος.
Όμως το Χαμπλ έχει το πλεονέκτημα να μπορεί να παρακολουθεί για μεγάλα χρονικά διαστήματα,
επιστρέφοντας κατά περιόδους για να παρατηρεί αυτά τα σώματα.
Κάτι τέτοιο είναι κρίσιμο για την μελέτη της πλανητικής ατμόσφαιρας και της γεωλογίας τους.
Στα επόμενα χρόνια, οι αστρονόμοι σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν την υπέρυθρη ικανότητα του διαδόχου του Χαμπλ
του Διαστημικού Τηλεσκοπίου Τζέιμς Γουέμπ, των NASA/ESA/CSA, για μελλοντικές παρατηρήσεις του Πλούτωνα.
Το τηλεσκόπιο αυτό προβλέπεται να εκτοξευθεί το 2015 και θα μπορέσει να μελετήσει την χημική σύσταση της επιφανείας του Πλούτωνα,
των δορυφόρων του και πολλών άλλων σωμάτων στην μακρινή περιοχή γύρω από τον Πλούτωνα,
ελπίζοντας να αποκαλύψει πολλά από τα μυστήρια που κρύβονται στις απώτερες περιοχές του Ηλιακού μας Συστήματος.
Κείμενα: ESA/Hubble - Μετάφραση: Μανώλης Ζούλιας