Teleskop Kosmiczny Hubble'a, uznawany przez wielu za najcenniejszy przyrząd astronomiczny, powoli zbliża się do 19 rocznicy swej obecności w przestrzeni kosmicznej.
Hubble spogląda w dalekie zakątki Wszechświata, jednak jego potężne instrumenty badały również naszych planetarnych sąsiadów.
W tym odcinku zobaczymy, co nowego odkrył Hubble na naszym własnym, słonecznym podwórku.
To jest Hubblecast!
Wiadomości i zdjęcia z, należącego do NASA/ESA, Teleskopu Kosmicznego Hubble'a.
Podróżując poprzez czas i przestrzeń z naszym gospodarzem doktorem J., znanym również jako dr Joe Liske.
Cześć i witajcie w kolejnym odcinku Hubblecast.
Nawet ci, którzy z jakiegoś dziwnego powodu, nie są entuzjastami astronomii
prawdopodobnie rozpoznają niektóre spośród najsłynniejszych zdjęć Hubble'a, takie jak — Kolumny Stworzenia w Mgławicy Orzeł,
lub tzw. głębokie oraz ultragłębokie pola Hubble'a, które ukazały nam część najbardziej odległych galaktyk, jakie kiedykolwiek zaobserwowano.
Teleskop Kosmiczny Hubble'a naprawdę zasadniczo zmienił nasze całościowe pojmowanie Wszechświata,
jednak, za pomocą wysokiej rozdzielczości zdjęć planet i księżyców w naszym własnym Układzie Słonecznym,
powiedział nam również wiele o naszym własnym, kosmicznym sąsiedztwie.
Hubble nie może obserwować naszego Słońca,
ani najbliższej planety tj. Merkurego,
ponieważ jego instrumenty są wrażliwe na światło i mogłyby zostać uszkodzone.
Niemniej jednak teleskop zbadał każdą inną planetę w układzie słonecznym, łącznie z planetami karłowatymi; Plutonem, Ceres i Eris.
Oczywiście Hubble nie tylko wykonuje piękne zdjęcia,
dostarcza naukowcom planetarnym bardzo istnych informacji o naszych sąsiadach, które mogą nam pomóc lepiej zrozumieć naszą własną rodzimą planetę, Ziemię.
Wenus jest najbardziej wewnętrzną planetą w naszym Układzie Słonecznym, którą zbadał Hubble.
W pewnym sensie, badając klimat Wenus, Hubble funkcjonował jako swego rodzaju międzyplanetarny satelita pogodowy.
Obecnie, jak wykazały obserwacje, atmosfera Wenus kontynuuje proces oczyszczania po intensywnym ataku siarkowego "kwaśnego deszczu",
spowodowanego prawdopodobnie, domniemaną erupcją wulkanu w późnych latach 70-tych dwudziestego wieku.
Na Marsie, czerwonej planecie, Hubble był przydatny do śledzenia burz piaskowych,
powszechnego marsjańskiego zjawiska, które może objąć całą planetę.
Odkąd Mars jest centrum aktywności statków kosmicznych, włączając zarówno orbitery, jak i łaziki —
kwestią o zasadniczym znaczeniu jest monitorowanie panujących tam warunków pogodowych.
Kiedy planety typu ziemskiego stają się gazowymi gigantami, począwszy od Jowisza — największej planety w naszym Układzie Słonecznym.
Hubble uchwycił wszystko, począwszy od spektakularnych świetlnych pokazów na biegunach, do uderzenia komety.
Czy kiedykolwiek widzieliście wspaniałe północne lub południowe zorze polarne?
Wszystkie planety narażone są na wiatr słoneczny — naładowane cząstki wyrzucane z atmosfery Słońca.
Kiedy dochodzi do zderzenia wiatru słonecznego z cząsteczkami pola magnetycznego planety, emitują one światło,
tworząc znane zjawisko występujące na biegunach.
Korzystając z Hubble'a astronomowie byli w stanie uchwycić ten sam spektakl na Jowiszu.
Hubble dostarczył dowód zderzenia komety Shoemaker-Levy z Jowiszem, które miało miejsce we wczesnych latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku.
Obserwowanie następstw zderzenia z taką dokładnością, stworzyło niepowtarzalną okazję zostania naocznym świadkiem kosmicznego zdarzenia i to bez narażania się na niebezpieczeństwo, jakie istniałoby gdyby doszło do zderzenia z Ziemią.
Kontynuując obserwację sąsiedztwa, Hubble wykonał również kilka, zapierających dech w piersiach zdjęć tej otoczonej wspaniałymi pierścieniami planety, Saturna.
Ponownie swoim ostrym wzrokiem obserwował zjawiska pogodowe zachodzące na Saturnie oraz kilka z jego księżyców.
System pierścieni Saturna jest największym znanym systemem w Układzie Słonecznym.
Astronomowie długo dyskutowali o ich pochodzeniu.
Dane zebrane przez Hubble'a pomogły astronomom zbadać tego gazowego olbrzyma, gdy jego pierścienie były maksymalnie nachylone w kierunku Ziemi.
Saturn doświadcza okresowych odchyleń w kierunku do i od Słońca, w większości w podobny sposób doświadcza tego Ziemia.
Spośród ponad 60-ciu znanych księżyców Saturna, Tytan jest prawdopodobnie najbardziej intrygujący,
a to dlatego, że jest tak podobny do Ziemi w trakcie jednej z jej pierwszych faz ewolucji oraz, ponieważ posiada lodowy wulkan.
W 1995 naukowcy z Arizony wykonali pierwsze zdjęcia powierzchni Tytana, gigantycznego, spowitego mgłą księżyca Saturna.
Przełomowe obserwacje Hubble'a pomogły stworzyć podstawy dla wspólnej, organizowanej przez NASA/ESA, misji Cassini,
która wysłała próbnik Huygens na powierzchnię Tytana, dostarczając nam dokładniejszych zdjęć tego lodowatego świata.
Saturn, to nie jedyna planeta z układem pierścieni.
W rzeczywistości pierścienie posiadają wszystkie olbrzymie planety.
Hubble wykonał jedno z pierwszych zdjęć, które ujawniły kąt nachylenia pierścieni Urana.
Naukowcy pracujący z Hubble'm byli — po raz pierwszy w zakresie światła widzialnego —
w stanie wykryć chmury i prędkości wiatru na północnej półkuli Urana.
Natomiast dane, jakie Hubble zgromadził obserwując Neptuna wykazały, iż na planecie występuje potężny równikowy prąd strumieniowy,
targają nią potężne burze, a północną półkulę zdobi ciemna plama.
W pewnym sensie nasze słoneczne sąsiedztwo zmieniło się w 2006 roku,
kiedy jeden z naszych planetarnych sąsiadów, Pluton, został zdegradowany do roli planety karłowatej.
Nawet kiedy Pluton znajduje się najbliżej Ziemi, dzieli go wciąż olbrzymia odległość 4,28 miliarda kilometrów!
Aby dać wam wyobrażenie, jak to daleko,
w kierunku Plutona mknie właśnie, należący do NASA, statek kosmiczny New Horizon, który powinien tam dotrzeć za jakieś 9 lat.
Używając swojej zaawansowanej kamery do obserwacji (Advanced Camera for Surveys),
Hubble dostarczył nam najwyraźniejszy obraz odległej planety karłowatej tj. Plutona, oraz jego księżyca Charona.
W 2006 roku, korzystając z tej samej kamery, Hubble potwierdził istnienie dwóch dodatkowych planet karłowatych:
Ceres i Eris.
Cóż, dobrze jest znać swoich sąsiadów!
Nigdy nie wiadomo czy to co ich spotyka, może się również przydarzyć i nam!
Tu dr J., wylogowuję się z Hubblecast.
Jeszcze raz natura zaskoczyła nas, przekraczając nasze najśmielsze wyobrażenia.