Wielki Obłok Magellana (LMC), jest małą galaktyką satelitarną naszej Drogi Mlecznej.
Można go dostrzec gołym okiem jako nikłą szarą plamę w gwiazdozbiorze Złotej Ryby.
Jest on ulubionym miejscem polowań dla astronomów i był badany przez wiele teleskopów.
Jego najbardziej burzliwym rejonem jest Mgławica Tarantula,
jasny obszar świecącego gazu i dynamicznych procesów gwiazdotwórczych.
Hubble przyjrzał się z bliska tej mgławicy,
ukazując ten dynamiczny rejon Wszechświata w niespotykanych dotąd szczegółach.
Hubblecast. Odcinek 44: Hubble śledzi Mgławicę Tarantula.
Prowadzenie: Dr J. aka Dr Joe Liske.
Ta część Mgławicy Tarantula należy do najbardziej dynamicznych,
widoczny jest rejon pozostałości po supernowej NGC2060.
Te postrzępione kosmyki gazu i pyłu to jedyna widoczna pozostałość gwiazdy która wybuchła.
Po odrzuceniu pozostałości wybuchu,
jądro gwiazdy, która stworzyła NGC2060 zapadło się tworząc pulsar, będący rodzajem gwiazdy neutronowej.
Mgławica Tarantula świeci jasno ponieważ atomy gazowego wodoru są wzbudzane przez jasne,
nowonarodzone gwiazdy które niedawno tu powstały.
Te młodziutkie gwiazdy wyświecają intensywne promieniowanie ultrafioletowe które jonizuje gaz,
który świeci na czerwono i zielono.
Światło jest tak silne, że pomimo odległości około 170 000 lat świetlnych,
oraz położenia poza Drogą Mleczną,
Mgławica Tarantula jest widoczna bez teleskopu
w ciemną noc dla obserwatorów na Ziemi.
Ale największe i najjaśniejsze gwiazdy w Tarantuli są właściwie poza polem widzenia Hubble'a,
To szersze, ale mniej dokładne ujęcie Mgławicy Tarantula wykonano
za pomocą 2.2-metrowego teleskopu MPG/ESO w Obserwatorium La Silla w Chile.
Pokazuje on źródło dużej części światła Tarantuli:
supergromadę gwiazd RMC 136.
Jeszcze nie tak dawno astronomowie dyskutowali czy
intensywne światło pochodzi ze zwartej gromady gwiazd, czy może z nieznanego typu super-gwiazdy.
Dopiero w ciągu ostatnich 20 lat zdołaliśmy udowodnić że chodzi o gromadę gwiazd -
aczkolwiek zawierającą jedne z najmasywniejszych gwiazd jakie kiedykolwiek obserwowano.
Mgławica Tarantula zawiera także supernową 1987A.
Ze wszystkich supernowych które obserwowaliśmy od czasu wynalezienia teleskopu.
ta leży najbliżej nas.
Z szerszej perspektywy, wyraźny jest rozmiar Mgławicy Tarantula w porównaniu z jej rodzimą galaktyką.
Jest to najjaśniejszy rejon gwiazdotwórczy w lokalnym Wszechświecie
oraz jedno z najbardziej atrakcyjnych miejsc na nocnym niebie.
Transkrypcja: ESA/Hubble. Tłumaczenie: Mariusz Herbich